Tussen willen en veranderen ligt moed.

dinsdag 13 januari 2015
Thema's:  Blog

Je herkent dit vast wel; Je hebt al enige tijd een tablet of smartphone. Toch denk je er niet altijd aan dat je daarmee ook altijd een fantastische zoekmachine bij je hebt voor vrijwel ALLE vragen die je hebt over welk onderwerp dan ook! Ga maar eens na hoe vaak je aan iemand vraagt of iets mogelijk is en bij het uitblijven van het antwoord je (onbewust) het onderwerp laat rusten totdat er iemand is die je wel een gewenst antwoord geeft...

Dit simpele voorbeeld spreekt boekdelen over hoe we met veranderen omgaan; we zijn nu eenmaal dol op gewoonten. Toch is gedrag wat we laten zien meestal niet aangeboren. Het feit dat veel mensen tegenwoordig in het openbaar naar een beeldschermpje van hun telefoon kijken terwijl ze naast een bekende staan was enkele jaren geleden nog ondenkbaar. En daar was geen uitgebreid veranderproces voor nodig.

Hoe zorg je er dan voor dat je organisatie effectiever wordt met het gebruik van moderne middelen zoals bijvoorbeeld een social intranet van CorporateLives?

Zoals bekend mag ik bij onze relaties wel eens in de keuken kijken om te leren hoe we onze software kunnen verbeteren. Automatisch worden we hierdoor steeds bewuster in het observeren van gedrag. Zo merk ik dat sommige mensen automatisch een kladblok met pen meenemen naar een vergadering. Ook al zit er in de tas ook een iPad. En als ik dan na enkele dagen vraag waar de aantekeningen van de bijeenkomst gebleven zijn, gaat de betreffende persoon vaak direct op zoek naar zijn kladblok. (terwijl zijn aantekeningen wellicht van grote waarde waren geweest voor andere bijeenkomsten over dit onderwerp binnen de organisatie) Voor veranderen bestaat al jaren "de veranderketen." En voor grootschalige projecten is dit natuurlijk nog steeds een waardevolle leidraad.

Toch hoor ik tijdens mijn gesprekken met gebruikers regelmatig hetzelfde thema terugkomen: namelijk grote voorzichtigheid op het gebied van delen van kennis of reageren op elkaars informatie. En als ik naar de reden daarvan vraag krijg ik antwoorden zo in de trand van: "Ik ben toch geen betweter?" Of "Ze zien mij al aankomen!" Meestal is de benodigde kennis dus wel aanwezig, maar blijkt men onzeker of het wel wenselijk is om dit te delen.

Het bijzondere is dat dit gedrag niet gebonden lijkt aan het soort organisatie. Vergelijkbare bedrijven tonen namelijk grote verschillen.  Ligt het dan aan de cultuur, de gemiddelde leeftijd en/of noodzaak tot het delen van kennis? Ervaring leert dat het management van de organisatie hier veel kan beinvloeden. Door bijvoorbeeld zelf (pro-)actief te delen en te reageren.
Maar hoe succesvol je directie ook het goede voorbeeld geeft, feit blijft dat het delen van kennis vooral een kwestie is van durven. Ofwel, sta ik mijzelf toe om mij kwetsbaar op te stellen naar mijn collega's en bijvoorbeeld een vraag te stellen op "het podium" van de community?
Nelson Mandela zei ooit: "Moed is niet de afwezigheid van angst, maar de overwinning erop. Dapper is niet hij die niet bang is, maar hij die deze angst overwint."
Veel gebruikers gingen je voor; weten hoe zij dat gedaan hebben? Laat het ons weten, we helpen je graag!
Fijne dag!

 

 

 

 

 



 
Reageer op dit item